yorgunluk

yoruldum.
her şey yolundaymış gibi yapmaktan, bi sıkıntım yokmuş gibi görünmekten, her an gülümsemekten yoruldum.
acı çekmiyormuşum gibi yapmaktan, bana bakan insanlara; kalbim sadece vücuduma kan pompalamak için varmış izlenimini vermekten, duygusal biri değilmişim gibi davranmaktan yoruldum.
mahsun kırmızıgül'ün de dediği gibi; yooooooorrrruuuuuullllldddduuuuuuum.

hiçbir şey yolunda değil ama sanki her şey yolundaymış gibi yapmaktan da yoruldum. aslında bunu için ekstra yaptığım bir şey de yok. sadece insanlar bana bakınca, her şeyimin yolunda olduğunu sanıyorlar. tabii bunda ağlayıp sızlamamamın büyük etkisi var. Ama ağlayınca da bi şeyin değişmeyeceğini bildiğim için ağlamadığımı ve ağlamanın salakça olduğunu kimseye anlatamıyorum ve onlarda her şey yolunda sanıyorlar ve böylece ben bi daha yorulmuş oluyorum.
ağlamadan öylece duran birini gördüklerinde, yaşamının zor olduğuna inanmıyorlar.
aslında onları nasıl inandıracağımı biliyorum ama yükseklik korkum var.

sıkıntıların kalıcı, mutsuzlukların geçici olduğunu insanlara anlatmaktan yoruldum.
sıkıntılarla yaşamaya çalışmaktan da yoruldum.
özetle her şeyden ve herkesten yoruldum. ama yine de yaşamaya devam edeceğim. çünkü hayatın sürprizlerle dolu olması hoşuma gidiyor. yorgunluğumu alan tek şey bu. elhamdürillah :)

erken zamanlarda aşk

erken zamanlarımda hiç kimseyi sevmedim.
kimse beni sevmedi.

karanlık ve soğuk bir mağaraya kapatılmıştı kalbim.
onunla beraber bende sessiz, kimsesizdim.
bu yüzden kimse sevmedi beni
bende kimseyi sevemedim o genç zamanlarımda.

ergenliğimin sonu, erişkinliğimin başlarında anladım sevgiye aç ve susuz bırakıldığımı.
anlamamdan hemen sonra adımı söyleyen tüm yabancı dudaklara ırmak ağzıymış gibi yapışmam,
tüm kasıklara, bi daha kalkmayacakmışcasına başımı koymam bundandı.

erken zamanlarımda hiç kimseyi sevmedim.
tüm o destansı dokunuşlarım boş ilk şehvetimdendi.

ergen zamanlarımda hiç kimse beni sevmedi.
tüm o destansı dokunuşları boş ilk şehvetlerindendi.

sevilerek sikismek

zaman hızla akıp gidiyor

ardında ise önüne kattıklarının artıkları kalıyor.

insan ne tuhaf bi yaratık.

yaratık. yarattık.

kendini tanımadığın oluyor mu hiç?

öylece aynada durup alışman için kendine baktığın.

dış görünüşünü sevmeye çalıştığın oldu mu hiç?

tüm çirkinliğine rağmen.

çirkiniz ve buna rağmen birbirimizi sevebiliyoruz.

bu çok değerli.

belkide sevginin, sevilmenin açlık yaratması bundandır.

sevginin dış görünüşten bağımsız olması muhteşem bir şey.

sevilerek sikişmenin değerini bilmeyenler şu an önüne gelenin ardından gidiyordur.

bu cümlenin içinde biraz acıma, biraz ondan, biraz da bundan var.

ama sevilmek yok.

sevildiğini bilmek, tüm dünyaya meydan okuyacak kadar güçlü hissettiriyor.

sevilin inşallah ve sevildiğinizi bilin.