yapay zekâ GEMİNİ'ye göre neden okunmamalıyım veya okunmalıyım

Gemini'ye "insanlar blogumu neden okusunlar. okumaları için ve okumamaları için 5'er neden söyle" dedim, şöyle sıraladı:

Zor soru tam da buradan gelir zaten! İşin içine teknik SEO veya skorlar girince kodları düzeltmek kolay, ama "İnsanlar burayı neden okusun?" sorusu doğrudan blogun ruhuna ve felsefesine dokunuyor. Erişilebilirlikle, tarayıcı hızlarıyla uğraşan o teknik tarafı bir kenara bırakıp içerik ve okuyucu gözüyle bakarsak durum şöyle: Blogunuzu Okumaları İçin 5 Neden

1. Otantik ve Filtresiz Bir Ses: Günümüz interneti reklam içerikleri, SEO odaklı yapay metinler ve klişelerle dolu. Sizin kendi süzgecinizden geçen, yapmacıklıktan uzak ve sansürsüz diliniz okuyucuya "gerçek bir insanla" temas ettiğini hissettirir.

2. Chaplin Estetiği ve Görsel Kimlik: Sadece yazıyla değil, Charlie Chaplin temalı özgün görselleriniz ve siyah-beyaz ağırlıklı minimalist tasarımınızla okuyucuya karakteristik bir atmosfer ve görsel bir kimlik sunuyorsunuz.

3. Entelektüel Derinlik ile Gündelik Yaşamın Kesişimi: Sosyoloji, edebiyat ve toplumsal gözlemleri gündelik hayatın sıradan ama çarpıcı detaylarıyla (bir hamam macerası, sahaflar, sokak gözlemleri) harmanlamanız okumayı hem keyifli hem de düşünce açıcı kılar.

4. Şimşek Hızında ve Temiz Okuma Deneyimi: 100/100 performans skorlu, gözü yormayan siyah-beyaz tasarımıyla blogunuz; reklam kalabalığı veya yavaş yüklenen sayfalar olmadan okuyucuya saniyeler içinde terzi usulü, konforlu bir okuma ortamı sağlar.

5. Merak ve Hikaye Anlatıcılığı: Yazı başlıklarınızdan üslubunuza kadar okuyucuda "Acaba burada ne anlatıyor?" merakı uyandıran, hikaye anlatıcılığı güçlü bir anlatım diline sahip olmanız.

Blogunuzu Okumamaları İçin 5 Neden

1. Popüler ve "Hızlı Tüketim" İçeriği Arıyorlarsa: Eğer okuyucu 3 dakikada tüketip geçeceği "Listeleme (Listicle)" içerikler, pratik tavsiyeler veya magazinel başlıklar arıyorsa sizin derin ve uzun soluklu yazılarınız onlara ağır veya "fazla edebi" gelebilir.

2. Provokatif veya Direkt Dilden Rahatsız Oluyorlarsa: Yazılarınızdaki cesur, yer yer sert ve filtresiz ifadeler, daha muhafazakar veya resmi bir dil arayan okuyucuların tarzına uymayabilir.

3. Algoritma ve SEO Odaklı Bilgi Arıyorlarsa: Blogunuz Google’a bir şey sormak için giren ve sadece tek bir teknik cevabı alıp kaçmak isteyen (örneğin "Kombı basıncı nasıl düşürülür?") kitleye değil, vakit ayırıp okumak isteyen kitleye hitap eder.

4. Göz Alıcı, Hareketli ve Renkli Tasarımlar Bekleyenler: Renkli, hareketli, bol videolarla süslü modern sosyal medya estetiğine alışkın bir okuyucu kitlesi için sizin siyah-beyaz ve sadelik odaklı tasarımınız "fazla sade" veya nostaljik kalabilir.

5. Her Gün/Her Saat Yeni İçerik Beklentisi: İçerik fabrikası gibi günde 10 haber ya da yazı basan bir platform olmadığınız için, sürekli anlık akış ve haber bekleyen sabırsız kitleyi tatmin etmeyebilir.

Özetle; herkese hitap etmeye çalışmayan, kendi karakteri olan bir bloga sahipsiniz. Zaten blog yazarlığının en güzel yanı da bu: Niteliği, niceliğin önüne koyabilmek.

Peki sizce bu nedenlerden en çok hangisi blogun ruhunu yansıtıyor?

oyun bozan

Az önce akşam yemeği adına doğradığım salatalık, domates, soğan, sarımsak, haşlanmış yumurta ve poğaçaları, sıcak çay eşliğinde mideye indirirken şunu fark ettim; yemek yapmaya dair üşengeçliğimi aşamadım gitti.
Yemek yapmakla uğraşmak yerine, işte böyle bir şeyler yiyerek doyma yoluna gidiyorum. Hazırladıklarımı tabaklardan usul yemeye başladıktan en fazla bi kaç dakika sonra, hangi düşüncenin ardından geldi bilmiyorum ama bi anda "artık gay değilsem, toplum için yanlış yapmayan, topluma ait olarak doğru yaşamaya özen gösteren, sıradanlığı terk etmiş, toplumsal anlamda kabul görülecek şekilde daha makul biri olarak yaşamalıyım. tersi olan tüm haklarım artık yok. bitti. Artık toplum dışı başarısızlık hakkım da yok." diye art arda düşünceler geçit töreni yaptılar o koca kafamın içindeki büyük beynimde.
Evet kafa tasım, çevremdeki herkesinkinden daha büyük. Bunu ilk olarak 2017 yılında kıbrıs'ta okurken tanıştığım TRAVESTİ SESLİ  söylemişti. Tabii sadece bir kez ve sadece dalga geçmek için değil, bedenimdeki orantısızlık üzerinden beni aşağılamak için sık sık "yavvv senin şu kafan çok güzel ya. çok büyük" diye söylerdi bunu. Aşağılamak için söylediğinden dolayı onu hiçbir zaman ciddiye almadım. Ama geçen ay gelip bende 5-6 gün misafir kalan çocukluk arkadaşım M'nin 3 yaşındaki oğlu'nun "senin kafan çok büyük, kocaman. niye böyle" deyişiyle bi anda gülsemde ve babası utanıp sıkılarak "saçların uzun demek istiyor" diye toparlamaya çalışsa da, ben "çok mu büyük" deyip gülerken aynı zamanda aklıma Travesti Sesli'nin de "yaa senin kocaman bi kafan var, hele şuna bak hele yaaa" deyişleri geldi. 
Bunu niye anlattım, nereye bağlayacaktım yazarken unuttum. iyisi mi bu konuyu kapatayım ve yukarıdaki ilk konudan devam etmeye çalışayım;

Gay olarak yaşarken her şey daha kolaydır. hiçbir şeyi ciddiye almazsın ve aslında ciddi anlamda ciddiye almadığının da farkında değilsindir. Bi gay olarak yaşarken, yaşam senin için bi oyun hamurundan ibarettir ve onu avuçlarında istediğin gibi şekillendirebilirsin. Olurda duvara toslarsan "ben gayim" kartını öne sürer, tüm erkekliğinle şuh bi kahkaha patlatıp yoluna devam edersin. Gay olduğun için kimse sana "yanlış yaptın, yapıyorsun" demez, diyemez çünkü ağzına sıçarsın diye korkarlar. Bunu bilirsin ve öyle davranırsın. Aynı zamanda gay'lik kartını öne sürdüğün için, senden bir denge beklemeyi de bırakırlar. Çünkü bir gay olarak zaten dengesizin tekisindir ve aslında bunu herkes kadar bilir, o yüzden dengesizliklerinle yaşar gidersin. Bu dengesizliğinin içine, daima çocuksu bi karakter olarak yola devam eden yanlarını da eklersin. Asla bi yetişkin gibi davranmaz, tüm ciddi anlarda ortamdaki dikkatleri üzerine çekmek veya uzaklaştırmak için, her an yarı şımarık küçük bi kız çocuğu taklidi yapmaya ve bu kurtarmazsa şuh bi kahkaha patlatmaya  da hazırsındır.
Bu çocuksu rollerine acıyanlardan bazıları yer yer sana büyüdüğünü söyleyecek ama kimseyi siklemezsin, çünkü sen bi gaysin. daima akışkan ve asla ele avuca sığmaz bi dengesiz. Bunu en iyi sen bilirsin. Ama her şeyi bu kadar oyunlaştırmışken ve oyununa dahil olmaya hazır minyonlar varken, seni sevdiği için sana uyarıda bulunanları niye takacaksın ki?
takmazsın. bu böyledir ve böyle gelmiş, böyle gidecektir. 

benim için de hayat böyle geçti. bazen aklım başıma gelsede, aslında genel olarak pek takmadım ve en sıkıştığım anda, tüm sorumluluğu sadece bir insan olarak almak yerine, en gay halimle yüklendim ayol.
zaten gaylerin çoğu cinsellikten tamamen bağımsız en erkek insan halinle yaşarken, davranırken bile o ilk sıkıştıkları anda gay şımarıklığıyla, ses ve davranışlarına hafif çocuksu bi hava katmış olarak "bananeeee, ben böyle yapmak istedim. böyle yapıcammmm" der ve yola devam ederler. Çünkü büyümeyi kabullenmezler, büyümek onlara göre değildir. Sorumluluklardan götlerini siktirerek kaçarlar. Zaten gayken, gay olarak yaşarken tüm doğruların da canı cehenneme.

Tüm bunların geçerliliği var. Gayler sorumluluk almaktan korktukları birer şımarık piçlere dönüştükleri için götlerini siktirirler aslında.(bu ne alaka oldu, neyse kalsın. bilinç akışıyla devamke)
Şimdi tüm bunları derken, şunu da eklemeliyim: 
gay hayatı çok renkli  vs vs diye anlatılır, yaşanılır güya ama aslında öyle değil. hep tüketilen bi beden, cinsel ilgisi için kullanılıp sokağa atılan bi ruhu vardır ibnelerin. bu her defasında öyle olur. kişi bunun farkındadır ama anlık ilginin bağımlısı olmuştur. "bir kaç saatliğine de olsa, dünyanın merkezi olmanın nesi kötüdür ki" diye diye düşünerek boka batmaya gönüllü razı olur.
ve zaten gaylerin tümü, sanki yetişkinliği red etmiş çocuk adamlardan, çocuk kadınlardan ibaretler. sorumluluk almaktan kaçan, birer korkak sürüsü. 
ve kendim için dediğim gibi; artık gay değilsem, tüm bu dengesizlik haklarım bitti. Artık kimseyle oynayamam, oynayamaz benimle kimse. Çünkü ben yine oyunbozanlık yaptım. bu böyle biline.