20 Kasım 2026

tövbeden dönen müslüman gay

kulağımda Madonna Hung Up çalarken, ankara'dan istanbul'a doğru kaçan bi trenin 5. vagonunun 42 numaralı koltuğunda oturmuş, bi şeyler yazmaya çalışıyorum. yazamıyorum.
hornet'ten tanıştığım bi polise misafirliğe gidiyorum. hayat kısa, bekâr kalmış çevik kuvvet ve uzman çavuşlar her yerde. 

oğlum geçen hafta açıklanan kpss ortaöğretim sınavından 66 puan almış ve havalara uçtu salak. bununla bi şey olmayacağını anlamadı. bana da "şimdi ne olacak diyor. ne zaman tercih yapacağım" diye sorup duruyor. dedim "oğlum bu liseye giriş gibi değil, şimdi alımları takip edip tercih yapacaksın. ama açıkçası puanın çok düşük. yine de her işte bi hayr vardır. hayrlısı olsun inşallah"
"haaa tamam. ama anlamadım. onları nerden bulacağım" diye karşılık verdi.
"ya işte memurluk alımlarını falan takip edeceksin, alım ilanları oldukça girip tercih yapacaksın" dedim.

geçen hafta sanal sohbet sitelerinden birindeki sevişme ilanıma yanıt veren ülkücü bıyıklı 28 yaşında 190lık delikanlının bıyıklarını tükürüğümle ıslatırken bana "ama böyle olmazki, sen çok duygusal öpüşüyorsun. ben ilişki aramıyorum." dediğinde bi duruldum. 2 yıldır tuttuğum tövbeyi bozarken duyulacak söz müydü bu şimdi. allah korkusu, vicdan sızlaması, sevgisiz geçen yıllar, sahipsiz çocuk aklım hepsi birbirine karıştı, bir şey demek içinde "başka türlü öpüşemiyorum" dedim, sarıldı bana ve "ya ben bu ara boşluktayım. kız arkadaşım 3 ay önce bi anda terk etti beni. bende öylesine oyalanıyorum. benden bi şey bekleme" dedi. "tamam" dedim, seviştik, göbeklerimize patladık, konuyu kapadık. giyindik. önceki ay çöpte bulduğum tek kişilik temiz koltuğa oturdu, kahve yapıp getirdim, karşısına oturdum, ne konuştuğumuzu hatırlamadığım çok şey konuştuk. sonra kalktı gitti. ben yine kaldım yalnızlığımla. sonra kalkıp, etrafı topladım, kendim için çarşafları değiştirdim. eğer iyi sakso çekip, üstüne bir de tüm içtenliğimle öpüşürsem belki kalır adındaki çabalarımı toplayıp çöpe attım. youtube'daki Sinan Canan videolarından birini açıp izledikten sonra iyice uykum gelince uykuya teslim oldum. 

bu aralar gece namazı diye bir şey öğrendim ve saat 02:30'a alarm kurup namaza kalkıyorum. garip bi şekilde zorlanmıyorumda. yapabilir miyim falan diye düşünüyordum ama yapıyorum ve namaz sonrası Allahım'dan, hayatımda eksik olduğunu düşündüğüm her şeyi istiyor, hak etmediğimi düşündüğüm ama sahip olduğum her şey için şükür ediyorum. bu beni iyi hissettiriyor.

müslüman gay tövbesini bozdu

30 Ekim 2026

telefonuma hornet yükledim, aranıyorum

Gerçek kadınlara dönüp sevme, sevilme arzumu helal yoldan gideririm diye düşündüğüm için gerçek erkeklere tövbe ederek, elimi eteğimi yarrak kürekten çekmiştim ve bu yüzden, önüme çıkan her fırsatı değerlendirmeye çalışıyordum ama gerçek bi kadın ayartmak, atomu parçalamaktan bile zor geldi. Heteroseksüel erkekler ne çekiyor böyle :(((
Şu bi kaç aylık zaman dilimindeki sayısız deneme ve aramalarımdan anladım ki;  bi heteroseksüel olmak için almam gereken yol uzun ve bende çok deneyimsiz ve çok ama çokda yorgunum. Çünkü bi kadına karşı ilk tribinde pes etmemek lazım, beş para etmez kişiliğine, koca göt-göbeğine ve egosuna rağmen sürekli el üste tutmak gerek, ruh çirkinliğine rağmen fiziksel olarak dünya güzeliymiş gibi davranmak ve onsuz yaşayamayacakmış gibi de davranmak lazım. 
İşlerin bu kadar karışık olduğunu unutmuşum. zavallı erkekler veya ben.

Bu koşuşturucu yorgunluklardan, içimde biriken o sevilme arzusundan bıkmaya başladığım şu günlerde, aklıma kolay yoldan ihtiyaç gidermek geldiği için dün tövbemi bozmaya karar verdim ve bu yüzden erkek genelevi işini gören hornet'i yükledim. 
ama yine ve hatta eskisinden daha sert ve katı türkan şoray kurallarım'la tanışmaya çalıştığım, yazıştığım için, durum pek iç açıcı değil. engelleyen engelleyene veya ben engelliyorum.
yanisi; henüz seviştiğim kimse yok ve aslında tövbem bozulmuş değil :(
bi yandan kendimi tutmaya çalışıyorum, bi yandan koy götüne gitsin diyor şeytan..
iki arada bi deredeyim.




16 Ekim 2026

onkoloji hastanesindeki çıtır ve kızılay'daki evde kalan kız kuruları

Dün ayın 15'i olduğu için maaşım yattı ve hemen yarısını çekip, harikulade ekonomi bilgim, muhteşem ticari zekâmla gidip 100 dalır, 100 sterling alıp evde kenara koydum. 
Kenara koymadan önce, heyecandan olsa gerek dövizcideyken 3 defa üst üste anlık bilinçkayıpları yaşadım. Her defasında elimdeki paralar düşmüştü ve ben yanımdaki yakışıklının beni uyarması esnasında dövizcide olduğumu, yerdekilerin benim param olduğunu anlıyordum. Son defasında ise telefonumu önümdeki masada unutmuştum ve adam beni yine uyardığında alıp cebime atmayı akıl ettim. ama buna rağmen içimden "adam bana yürüyor mu, bana yürüyorsa ona yürümeli miyim, yoksa tövbeme devam mı edeyim" ikilemi yaşıyordum. allah'da var adam o biçimdi ve başka zaman olsa çoktan ağıma düşürmüştüm veya ağına düşmüştüm bile. ama işte tövbekârdım ve zaten şu an her şey allak bullaktı.

4 gün sonra 3 kuruşa dönmesini engellemeye çalıştığım paralarımı cebime atıp, köşedeki sandalyetik küçük koltuğa 2 dk oturduktan sonra kendime geldim ama bu arada tövbe mi bozsam mı diye düşündürten adam da ortadan kaybolmuştu. şimdi net bi şekilde nasıl biri olduğunu hatırlamasam da, dolgun iri profili, yumuşak ama benim anlıkgitgellerimden dolayı karmakarışık olmuş yüz ifadesiyle beni izlemesi aklıma geldiğinde, acaba hırsızın tekiydi de kalabalıkta hamle mi yapamadı diye düşünmeden de edemiyordum. 
Gerçi olan 3 kuruşuma olurdu ya neyse. 

onkoloji hastanesi ve unutkanlık
Öğleden sonra onkoloji hastanesine gittim. Bankodaki fıstığa yeni sevgilisinden ayrılıp ayrılmadığını sordum, yanındaki 55'lik çıtır gülüp "boş ver sen bunu" dedi :) "ya baksana şu güzelliğe nasıl boş verilir ki :) zaten ben daha yeni kadınlara dönmüşken ve dönüşümde de bu fıstık karşıma çıkmışken olmaz ki amaaa" dedim, bu arada bizim fıstık hem kahkaha atıyor, hemde sevgilisiyle yazışıyordu.
ona seslenerek "ayrılırsan haber et ama! kimseye bırakmadan hemen seni kapıcam, çünkü önce ben gördüm seni, sen benimsinnnnn" dedim, aahahahhahahahaha diye güldük ve biraz daha gülmeli şeyler konuştuktan sonra ben doktora geçtim. Doktorun sekreteri, sıra almadan gelmiş olduğum için içeri almadı ve "ama sonuçlar için gelmiştim, sıra almam gerektiğini unutmuşum" dememe rağmen cadalozu atlatıp doktora görünemedim. En yakın olarak ayın 30'una sıra alabilirmişim. Yapacak bir şey yoktu, aldım ve çıkıp Kızılay'a gittim.

Kızılay sokakları üniversite kazanmış yeni orospu adaylarıyla doluydu adeta. Lezbiyen sayısı, İstiklal'dekinden daha fazla gibiydi. Gay'ler çok az. Hatta bi elin parmağını geçmeyecek kadarlardı. Gerçi onlar da ikinci dönem ortaya çıkmaya başlarlar biliyorum. Hep böyle olur. 
Kendime eş bulabilir miyim diye yavaş yürüyen memur numarası yaparak caddeleri arşınladım ama tık yoktu. Şansıma bugün, kedi köpek sevmekten ilişi kurmayı öğrenemediği için evde kalmış işsiz güçsüz kız kuruları, soytarının birine denk gelip kendini murdar etmekten korkarak yaşarken artık emeklilik yaşı gelmiş bekâr memur ablalar, şişko çirkin erkekler, henüz liseli olmasına rağmen sağlam cigara tüttüren ergenler ve diğer bilumum insanlar vardı. Kızılay'ın kuru kalabalığından sıkılıp eve döndüm.
Bir sürü şey yazacaktım ama unuttum.
Bu unutmalarım ne olacak?
Anlık bilinçkayıplarım ne olacak?
Ne olacak böyle?
Çocukluk arkadaşım W'nin dediği gibi sanırım gerçekten "birini bulup evlenmeliyim" bi an önce.