orospuçocukları

bende bi sorun olduğu için kimseyle geçinemediğimi düşündüğüm uzun zaman boyunca, şimdi anlıyorumki sorunu olan ben değil, siz çok değerli orospuçocuklarıymışsınız.
sizinle geçinelim diye alttan aldım, hemen üstüme çıkıp ezdiniz
günaydın dedim duymazlıktan geldiniz
esprinize güldüm, sizin gibi espri de yaptım, fakat gülmediniz, üstüne bi de surat ekşittiniz öyle ekşi ekşi kaldınız.
canım sıkkındı, yanınızda ofladım-pofladım hiç sormadınız
ve sorduğunuzda da "aaayy buna mı sıkıldın" diyerek beni küçük gördünüz, küçücük gördünüz
nerden bilecektimki sadece siz sıkılırdınız, sıkabilirdiniz ve en büyük sıkıntıyı da siz yaşardınız. şimdi öğrendim, meğer siz muhteşem sıkıcı orospuçocuklarıymışsınız ya 

konuşmadım, konuşmuyorsun dediniz
konuştum, çok boş konuşuyorsun dediniz
boşverip sustum, içine atma dediniz
söyledim, kızdınız, kızardınız, bozardınız
ve işte şimdi siz çok güzel birer orospuçocuklarısınız.

aramızdaki buzları eritelim diye yaklaştım, tüm soğukluğunuzla ısırdınız
canım yandı, sevindiniz, gerindiniz, gevşediniz, gevşediniz gevşediniz...
küçük hediyeler verdim, zaten hakkkkkkkımız dediniz
haklısınız, haklısınız, siz zaten hep ve her zaman haklısınız çünkü çok büyük orospuçocuklarısınız.

bilinçbulanıklığı anında hissettiğim

Doktor kontrollerim başladı. Geçen gün onkoloğuma Eylül ayı boyunca çok sık bilinçkayıpları yaşadığımı, bi kaç kez ise 3-5 saniye süren baygınlıklar geçirdiğimi söylediğim için beni nöröloga yönlendirdi. Nörolog'a ertesi gün gittiğimde şu notları almıştım ve bunları ona okudum:

saat: 17:42
Ağzımın tadı değişti, sol elim biraz uyuştu
Ön dişlerim biraz gıdıklandı sanki, sızlamak gibi gıdıklanma

Saat: 18:54
sol tarafım hafif uyuşur gibi oluyor. sol taraf komple. ve boğazımda garip bi tad oluşuyor. damağımda. boğazımın arkasında üstte. sanki çok az yutkunma zorluğu oluyor.

ve ekledim:
-bunu 1 saat arayla yaşadım. daha önce hissettiklerimi not almadığım için doktorlara anlatamamıştım ama bu sefer yazdım. böyle oldu. o an sanki bi anda bulunduğum yere gelmişim gibi bir his oluyor. burdayım ama sanki o anda gelmişim gibi oluyor. kendimi bi anda burda bulmuşum gibi. off tam anlayamıyorum ama işte böyl şeyler
-kullandığın ilaç var mı
-yok
-daha önce epilepsi ilacı kullandın mı
-evet. zaten tümör teşhisi, epilepsi krizi geçirdiğimde, götürüldüğüm hastanede tekrar kriz geçirdiğimde konmuştu. ameliyat oldum.
-radyoterepi aldın mı
-evet. 2 ay kadar, yani 30kürdü galiba. o kadar radyoterapi ve sanırım 2 yıl boyunca ayda 5 gün kemoterapi hapları, akıllı ilaç kullandım. o zaman epilepsi ilacı da vardı. sonraki 2 yıl epilepsi krizi geçirmeyince bıraktım
-hımmm
-evet
-epilepsi nöbetlerinin türleri var, farklı krizler olur. biz eeg çekelim bir de
-tamam" dedim ve yönlendirdiği doktora gittim. kafama bir sürü jöle sürüp yatırdı beni. eeg çektiler ve tümünün değerlendirilmesi için haftaya mr'a gelmemi söyledi.

tüm bunlar ne oluyor, nasıl oluyor bilmiyorum.
arayan soranım yok, tek başıma hastaneye gidip geliyor ve yaşamımı sürdürüyorum.
hastane danışmasında çok güzel bi kız var. Geçen yıldan bu yana gidip geldiğim için artık ona laf atmaya başlamıştım. bu hafta "erkek arkadaşın yoksa, benimle çıkar mısın" dedim, arkadaşıyla beraber güldüler. "Gülmeyin ya, ikinizden biri benimle çıksın." deidm daha çok güldüler, sakinleştikten sonra muhabbet etmeye başladık ve akşama kadar onlarla takıldı orada. 
Biri geçen ay nişan atmış, diğeri ise önceki erkek arkadaşından ayrılmış ve bu arlar yeni biriyle çıkmaya başlamış.
"Çok güzelsiniz, zaten boş kalmazsınız" dedim, buna da güldüler. Ama "kendinizi çok kaptırmayın, ben hariç erkeklerin hepsi gerizekalı" olduğunu da belirttim. Güldüler. 
Muhabbetlerini sevdiğim için ertesi gün yine gittim hastaneye. Bu sefer başka bi güzel kız daha vardı. Başörtülü ve yemyeşil gözleri, kiraz rengi dudaklarıyla o biçimdi. Ona "bunlar beni almıyor, sen beni alsana" dedim. "ben hiç alamam, çünkü evliyim" dedi. O zaman bana arkadaşlarınızdan birini ayarlayın diye sıkıştırdım, kikirdediler. 
Evli olan, çocuk istiyor, ama kocası istemiyormuş, biraz bu konuda üzerine konuştuk. Ona dua etmemi istedi, çocuk sahibi olması için dua ettim. İnşallah en kısa zamanda çocuk sahibi olur. İnşallah.

yaşamakta olduğum bilinçbulanıklığına dair not

Saat şu an 08:45 ve sanırım 1 saat önce kahvaltı yaptım. Sabah, namaz kılmaya başladığımdan bu yana, günüm otomatikman uzamış oldu. Gerçekten böyle bir şey olabilir mi? Yani sırf sabah erken kalktığım için değil, namaz kıldığım için, gün olduğundan daha da uzamış oluyor mudur? bilim adamları, kadınları, her ve she'leri, travestileri ve kafa karışıklığına teslim olup kendini cinsiyetsiz tanımlayan tüm bilim çalışanları bu konuda derin araştırmalar yapıp tarafıma sunsunlar lütfen. plizzzz.

Bi kaç gündür sürekli kısacık anlık bilinçkayıpları ve hatta bazen sanki adına "bilinçbulantıları" demeyi uygun gördüğüm ruh halleri yaşıyorum. Çok kısa sürüyor ama o an, sımsıkı saran sert bi yalnızlık duygusu, bastıran garip bi terkedilmişlik  hissi yapmakta olduğum şeyi bırakıp durmama neden oluyor. Durmak dışında yapacağım bir şey yok. Biliyorum ve bu yüzden, içimi kaplayan bu sert negatif hisse karşılık, dualar etmeye başlayıp ard arda "allahım beni bırakma, beni bırakma allahım. noolur beni bırakma" diyorum. Başka yapacağım bir şey yok. Kendimi bu şekilde sakinleştirmekten başka.
Uyandığımdan beri bunu, farklı uğraşlar esnasında bi kaç kez yaşadım ve her defasında, yapayalnızlığımı henüz az önce fark etmişim ve benden başka kimsemin olmadığını görüp görüp dondum.
bu durum sanırım arık hep böyle devam edecek. Onu normalim haline getirmeli ve beni korkutmasını önlemenin bi yolunu bulmalıyım.

Tüm bunlar olurken, evde can sıkıntısından patlamamak için, dün gece sıkılıp yarım bıraktığım Goodnight Mommy'i izledim. Benim şu son yıllarda hafiften hafiften artan yarım bıraktığım her işi tamamlama takıntım yüzünden izledim. Oysa bazen bir şeyi yarım bırakmalıyız. Bırakabilmeliyiz. bırakmalıyım. Bırakamadım ve işte olan benim 2 saatlik ömrümü çöp etmiş olmama oldu. İzlediğim filmlerin, okuduğum kitapların çoğunu unutuyorken ve hatta bazen yarıladığımda "aa ben bunu izlemiştim, aaa ben bunu okumuştum" aydınlanmaları yaşıyorken, bazı şeyleri yarım bırakmalıyım. Bırakacağım.

"Yarım bırakmam, bırakabilmem gerek" derken, bunu medya materyalleri ve bomboş yüzlerce sayfalık tomarlar için söylüyorum ama hayatım için değil. Örneğin bu aralar sürekli bastıran bilinçkayıpları öncesi, sonrası ve sırasında da beni sarsan sert yalnızlık hislerini aslında hayatımı yaşarken yok edebilirdim. Bunu şimdi yaşamayı önleyebilirdim ama hayatımı çok az düşünüp, koştura koştura yaşarken iyi planlayamadım ve işte sonuç olarak da olan bundan başkası olmayacak. Hayatımı "geleceğe yatırım yapmak" olarak değilde "anlık yaşa"mış olduğum için, işte şimdi sıçtım batırdım.
evet batırdım ve açıkçası bokumda boğulmama az kalmış gibi de hissediyorum.