yazmak veya yazmamak. işte bütün mesele bu

Artık nerdeyse yazma hevesim yok gibi bir şey oldu. Aslında hevesim var da, bloga yazı yazan piçin ben olduğumu bilen 6 kişi var ve ben de artık bu durumdan rahatsız olmaya başladım.  Çünkü geçen aylarda yazdığım saçma sapan bir yazıdaki karakterin kendisi olduğunu söyledi bu arkadaşlardan bazıları. Güya kendileri hakkında yazdığımı söyleyen gerizekalılıklar baş gösterdi bu arkadaşlarda. Oysa hayır ben kimse hakkında değil, sadece kendi hakkımda yazıyorum ve yazdıkça rahatlıyorum. Rahatladıkça yanlışımı doğrumu, özümü daha iyi görüyorum ve gördükçe de daha bi büyük bi hevesle yazmaya devam ediyorum. Çünkü yazdıkça eksikliklerim tamamlanıyor. Kendimi yeni baştan inşa ediyorum.

Ama işte öyle olmuyor. Blogun benim olduğunu öğrenen bir kaç arkadaşım, onlar hakkında yazdığımı ve artık onlar hakkında yazmamamı söyleyecek kadar ucuzlaştılar.
Sevgilimde biliyor blogu. Zaten önceki yılki iyi geçinmelerimiz esnasında "sana hissedip de söyleyemediğim ve senin dışında kendim hakkında her şeyi bu bloga yazıyorum" diye blogu açmış göstermiştim. Sonra gel zaman git zaman kavgalarımız artınca o her kavgamızın başına, bu blogdaki yazılardan dikenli taçlar takıyordu ve kapanışı yazılarımla yapıyorduk. Nerdeyse her yazım için ayrı ayrı kavga eder olmuştuk ve zaten sonrasında da işte ayrılıp bir kaç ay hiç görüşmemiştik.

Sonra geçen Aralık ayında, o beni rüyasında görüp mesaj atınca, biz de yine yazışmaua başlamış ve yine barışmıştık ve bende "bloguma girip bakma"yacağına dair sözler almıştım ondan. Onun sözüne karşılık ben de onun hakkında yazmamaya başlamıştım.
Ama tabii onun hakkında yazmayınca kendi hakkımda da yazamamaya başladım. Ee zaten kıçı kırık kendini bi bok sanan bir kaç arkadaşım da bu konuda sürekli laf sokuyorlardı ve en sonunda işte onlar hakkında da yazmamaya başladım ve bir de baktımki ben iyice yazamaz olmuşum.

İşte size tavsiyem de burda başlıyor:  Eğer olurda bir gün benimki gibi saçma sapan bir blog açarsanız, en sevdiğiniz arkadaşınıza, dostunuza ve hatta sevgilinize bile güvenip blogunuzdan bahsetmeyin. Bırakın tek sırrınız blogunuz olsun. Çünkü hiç kimse güvenilecek kadar iyi değil. Sizinle en ufak bir tartışmalarında gidip diğer arkadaşlarına blogunuzu ve sizi fısıldıryorlar. Kavgalarınızda bile, yazılarınızdaki haleti ruhiyenizi ve ezikliklerinizden bahsedip sizi alt etmeye çalışıyorlar. İşte insanlar bu kadar zavallılar.

cinayet

bir cinayet işlensin bu gece.
içinde sen ve ben geçen bir cinayet.
kimse kusura bakmasın ama
bu gece öl istiyorum.

onlarca kişinin olduğu bir seks partisinin başlangıcından hemen önce salonda gördüm onu. üzerinde en ucuzundan siyah bi tişört ve gözlerinde en kalitelisinden büyük bir yalnızlık vardı. Sağa sola yalpalanan devasa cüssesiyle, bu gece alkol dışında bir şeyleri daha, fazlasıyla burnundan aldığı belli oluyordu. Beğeni ile karışık, acıma duygularıma yenilip yanına gittim. uhaf bir durum oldu, bir anda göz göze gelince sanki onlarca yıldır tanışıyormuşuz gibi durup birbirimize baktık. derin derin baktı yüzüme. kaşlarımı emrah gibi ağlayacakmışcasına çatmadan edemedim. çünkü çok fazla içmişti ve ek olarak ok fazla şeyler almıştı. yüzü yorgun, bakışları yorgun, bedeni yorgundu. yorgunluktan çok, bir tükenmişlik hali içerisindeydi. sanki birinin onu oradan alıp götürmesini istiyordu, sanki "beni burdan çıkar" der gibi bakıyordu. işte o anda çok fazla bakıştığımızı anlayıp "daha önce tanıştık mı?" demekten kendimi alamadım.
zaten en güzel, en masum tanışma cümlelerimden biridir. Henüz bu cümle sayesinde tanışmak isteyip de tanışmadığım kimse kalmadı. Ama ona bu cümleyle hitap ederken, onu tavlamak tanışmak için değil, gerçekten tanışıyormuşuz gibi olduğumuzdan dolayı sordum. O da kocaman parmaklarıyla saçlarını karıştırıp dudağını büküp, gözlerindeki tkenmişliği yok etmeye çalışarak "bilmem" dedi, sonrasında ise "hayır. tanışmadık" dedi. Hayır dmeişti ama ben tanıştığımızdan o kadar emindimki anlatamam. Ama sonra bir aydınlanma yaşamışcasına farkettimki, evet haklıydı, tanışmamıştık. tanışmıyorduk ve bunun üzerine "peki" dedyip yanından ayrıldım ve bir köşeye çekilip kenardan diğer insanları izlemeye başladım. Gece başlamıştı ve kimin eli kimin götünde hiç belli değildi.
O ise devasa cüssesiyle ortamın en iri, en uzun adamı olarak özgürce geziniyor, elini her bulduğu kişinin pipisine atıp büyüklüğünü kontrol ediyordu. Durup gülümsedim, ama sonra baktımki aslında gülümsenecek bir durum değildi bu. Bir şey söylemek, bir şey yapmak gerekirdi. Ama ne. Yapacak bir şey yoktu ve bende izlemeye devam ettim.
Ortada öylesine geziniyor, bazen çıkıp lavaboya gidip elini yüzünü yıkıyor sonra gelip bir kenarda oturuyor ve en fazla 3-5 dakika sonra ise yine kalkıp yine her önüne geleni avuçlamaya başlıyordu. Boyunun uzun olması ve geniş omuzlu olması ve