Kendimdeki üretim hatasını buldum. Birini sevince benim için yaşamasını istiyorum. Aklı fikri ben olayım, benden başka bir şey düşünmesin, benden başkasına bakmasın, görmesin, benden başkasının sesini duymasın sağır olsun, kör olsun, sakat olsun, başkasına doğru yürüyemesin. Kalsın öylece, ta ki ben gelene kadar put kesilsin.

Ama işte böyle değil, herkesin aklı-fikri varken kimse kimsenin olmaya razı olamıyor. Razı olamayınca da ilişkiler pipilerimizin uzunluğu, kukularımızın derinliğinde sürüp gidiyor..

Aslında bu üretim hatası sadece bende yok. İnsan olan herkeste var. Birini sevince onun bizim için yaşaması şartı doğuyor sanki. Ve işte bu yüzden kaybediyoruz. Sanki o artık, hep bizim için yaşamalı, bizden başka bir şey düşünmemeli gibi eşyalaştırıyoruz. Sevdiklerimizi eşyalaştırdığımız için de zamanla kendimizi de, onu da kaybediyoruz. Ya sevmemeliyiz, ya da ne kadar seversek sevelim onun insan olduğunu unutmamalıyız. Ama işte öyle değil, sevince her şeyi unutuyoruz..

dünyadaki en büyük orospuçocuğu

Ben koca bi aptalım. Öylesine kenarda kendi kendine varolmuş ve sonra kendisi tarafından başka bir kenara atılmış koca bi aptal. Çünkü aptal olmasaydım, bunca uğraşacak şey varken, her şey yolundaymış gibi kalkıp aşık olmaya kalkışmazdım. Hiçbi şeyim olmadan aşık olmaya kalkıştığım için koca bi aptalım. Öyleyim ve bunu bilmeme rağmen aptallık dışında yaşamadan duramıyorum.

aaaa bi dakka aşık olmak dedim değil mi? Kendime karşı dürüst olmalıyım. En azından hiç bir şeyim yokken kendime karşı dürüst olma hakkım olmalı. Çünkü aşık değilim. Sadece çok fazla heyecanlı biriyim ve biriyle çok fazla zaman geçirdiğim zaman ona aşık olduğumu sanan salağın tekiyim. Bunun dışında belkide düzüşmek için aşkı kendime kılıf olarak yaratıyorumdur. Çünkü düzüşmenin günümüz toplumun en büyük ayıplarından biri olduğunun kesinlikle farkındayım ve sevgili bilinç altım, bana orospuluk yapıp "beni birilerine aşık olduğumu sandırarak" düzüşmelerimi benim için yasallaştırıyor. Evet evet olan şey budan başkası değil. Çünkü bugün öküz herif'i öperken farkettimki aslında onu beğenmiyorum bile, sadece samimi, doğru düzgün yaşayan sıradan biri olarak buluyorum o kadar. Samimi ve doğru biri olarak bulduğum için de ona daha çok yaklaşmak, onunla daha çok zaman geçirmek istiyorum. Ve hatta kendime karşı biraz daha dürüst olmam gerekirse; hayır, aslında yalnızım ve yalnızlıktan korktuğum için, öküz herif'i hayatımda kalabalıklık yapacak biri olarak görmek istiyorum. Evet evet işte bu. Yaptığım şey bundan başkası değil. Yani tüm kabahat millette değil, bende. Çünkü ben dünyadaki en büyük orospuçocuğuyum ve yalnız kalmamak için, karşıma çıkan herkesle sex yapmayı yasallaştırmak için "aşığım ulan" diye söylenip, milletin dudaklarına yumulup duruyorum..
peki ben şimdi öküz herif'le ne yapcam?

bana “shjdsk dhssh” dedi. anlamadım ve “nee” diye sordum, geri çekilip “seni seviyorum” dedi, bende “tamam” dedim ve öpüşmeye devam ettik.

Bu aralar yine öküz herif'le buluşmalarımız çoğaldı. Böyle sürekli birbirimizi aramalar, iş çıkışı buluşmalar falan derken, bende bi an durup "lan yoksa bi ilişkim mi var" diye düşündüm kendi kendime ve sonrada "üff aptallaşma, sadece sık buluşuyoruz o kadar" diye ekledim.

Dün akşam yine buluştuk. Karaköy taraflarında sahilde tin tin yürüyoruz. Etrafta kimse olmayınca da ben her zamanki gibi elinden tutup, onu öpmeye falan kalkışıyorum. Sonra bi ara artık yorulduk ve banklardan birine oturup "ya sen beni seviyor musun, yoksa sikini sokacak başka bi delik, seni sikecek başka bi deli bulamadığın için mi  benle takılıyorsun" dedim. O da "öfff yine başladın ha mal mal konuşmaya" dedi. Bende "üff müfff yapma, cevap ver. napıyoruz biz, niye böyle sık sık buluşup ilk fırsatta da düzüşüyoruz. seviyorsan seviyorum de lan amcık, yiyecek değiliz ya seni ibne" deyince, o "seviyorum tabii göt" dedi.

O "seviyorum tabii göt" dediği anda bende hemen dönüp onun yüzüne baktım ve kızardığını görünce "niye kızardınki öküz" diye üstüne gittim "seviyorsan seviyorum de, ayıp bir şey değil. hem benden utanmana da gerek yok. biz birbirimizin her halini görmüş adamlarız. rahat ol" diye konuşurken, o "hıhı hıhı senden utandım. bi sus salak salak konuşma" dedi, bende "peki ne kadar seviyorsun, elinle göstersene" adında 16ıncı yüzyıldan kalma espriyi yaptım, o da "ayyğğğ hiç çekilmiyor senin bu muhabbetlerin" dedi.
"amcık söyle lan. valla bir şey olmaz. sen beni sevdiğini biliyorsun tamam da, ben senin beni sevip sevmediğini bilmiyorumki. sanki benimle sadece sevişecek birilerini bulamağında buluşuyorsun gibime geliyor. seviyorsan söyle bende bileyim göt" dedim ve konuşma onun bana küfür etmesiyle devam edip gitti.

Sonra bi ara, biz böyle biraz daha sakin bi yere gelmişken elimi tutmaya çalıştı. Üstelik ilk defa bunu yaptı. Hani dışardayken falan genelde ibne damgası yememek için benden 10 metre ilerde veya geride, 5 metre sağımda veya solumda yürürdü, ama bu sefer kalabalığa rağmen kendisi elimi tutmaya çalışıyordu ve o elimi tutmaya çalıştığı için olsa gerek, elim ayağım birbirine giriyordu.

O an, sanki hayatımda ilk defa biri elimi tutuyormuş gibi bir hisle doldum. Sanki ilk defa biriyle elele tutuşacaktım gibi acemi aşıklara özgü bir şapşallık haline bürünüverdim. Oysa biz onla 6 aydır tanışıyoruz ve bu 6 ayda da o kadar çok yatıp kalktık, o kadar çok kavga edip barıştıkki, sanırım ömrümüzün sonuna kadar bize ve tüm insanlığa yetecek kadar nefret saçtık etrafa, küfür ettik birbirimize ve şehvet yaydık dünyaya.
Ama tüm bunlara rağmen; şimdi o, sırf elimi tutmaya kalkışıyor diye heyecanlanıyordum ve üstelik heyecanımı da ona çaktırmamaya çalışırken, kalbimin götümden löp diye çıkmaması için de kendimi tutmaya çabalıyordum. Çünkü ne zaman acemi bi aşık gibi heyacanımı belli etsem, sonrasında heyacanım hep kursağımda kaldı ve ben sırf bu yüzden, sırf bu seferlik heyecanımı belli etmemeye çalışıyor, yürürken birbirine dolanan ayaklarıma takılıp düşmemek için adımlarıma dikkat ediyordum. Zaten bu sefer de heyecanım kursağımda kalırsa boğazımı keserim. Çünkü artık boğazımda kalsın istemiyorum..

Sonra etrafta bir kaç kişi daha görününce o elini elimden çekti, bizde döndük Galata Köprüsü'ne doğru yürümeye devam ettik. Köprü bizimdi artık, saatler gece yarısına doğru at koşturuyordu ve sokak köpekleri ortalarda görünmüyordu ama kediler sürü olarak dolaşıyorlardı.

Etrafta bir kaç tinerci, gecenin bu vaktinde köprüde balık tutmaya çalışan bir kaç balıkçı ve "günah benim günahım, sanane" deyip şarabına yamulan bir kaç sarhoş nara atıp duruyor, Galata Kulesi ise yarrak gibi parıl parıl parıldarken öküz herif bana yaklaşıp dudağımdan öpmeye başladı. O anda köprünün tam ortasında gibiydik ve bende kendimi iyice kaptırıp bol tükürüklü bir şekilde öpüşmeye başladık. Bi ara o geri çekilip "lkjsjs skddjs" dedi, bende biri geldi falan sanıp öpüşmeyi kesip etrafa aceleyle bakındıktan sonra o na dönüp "nee" diye sorunca o "seni seviyorum" dedi, bende o an "seni seviyorum" cümlesini, günlük bir konuşma cümlesi gibi sıradan bir cümle olarak anladığım için "tamam" deyip yine öpüşmeye devam ettik. Sonra sokaklarda biraz daha turladık, saatler iyice cıvıtınca da evlerimize dağıldık.

Eve gelip kapıyı kapatıp pantolonumun düğmelerini çözerken, onun bana köprüde "seni seviyorum" dediğini fark ettim.
Laaaaaaaan adam bana "seni seviyorum" demiş, ben de ona "tamam" demişim.
ohaaaaaa öküz olan o değil, bence öküz herif benim. Üstelik ilk defa dedi. Bana ilk defa seni seviyorum dedi ve ben tamam dedim. allah belamı vermesin ya.