Sonra hop derken orda şöyle bi başlık açtım;
"merhaba, orda kimse var mı?
yalnız olmadığımı biliyorum. biri ses versin."
dedim ve bi-iki yorum geldi. Yorumlardan biri de aşşağıdaki şu şiir oldu. Şiir de güzel olunca sahibinden izin alıp buraya aldım. Kalsın burda, yakınımda bi yerde dursun.
"senin için karanlığa sinmiş çocuklar gibiyiz, sesimizi çıkarsak "bir şey" olacak oysa cesaretimiz yok el ele tutuşmaya, bunca sığınmışken karanlığın kollarına sarılıp bir "oyuncağa" ağlarız sessizce kimi zaman, kimi zaman acı bir çığlıkla teslim ederiz kendimizi boşluğa içten içe biliriz hepimiz güneşin bir ara doğacağını, adı sevgi olan griden yeşile dönecek vadiler, bazılarımız için daha erken ama hepimiz için bir gün olacak, en azından "bir" gün olacak, çiçeğimizin açtığı bir umudu yaşarken, adı huzur olan vadedilmiş bir muradımızdır, ne yalan ne hezeyan günden güne çağlayacak, şimdi uzaklardan gelen ıslık misali, çağıracak bizi saklandığımız karanlıklardan  o günü beklerken kendi kaybolmuşluklarımızda "yalnız olmadığımı biliyorum. biri ses versin" diyen fısıltıyla açarız bazen gözlerimizi daha alışamadan karanlığa, kimilerimiz elini uzatmak ister yüreğine doğru, hayaterkeği'nin kimilerimiz ise bulamadığında o cesareti, büker boynunu çiçeğimiz ama yılmadan fısıldamalı; gözlerimizi, acıtan karanlığa inat kocaman açmalı el ele tutuşmalıyız, gün doğana dek ve unutmamalıyız her birimiz şu koca dünyada, birer "hayaterkeği"yiz... sevgiler, jordan" |