Herkes benim gibi günün modasına uyup yüzeyselliğe kapılmış olarak yaşamış gelmiş bugüne. Yani gençliğini aklını bi kenara atmış delinin tekinden farkı olmadan, ailesini "ben özgürüm" martavalına kandığı için terk edip, kontrol edilmemek için de tanıdık kim varsa iletişimi kesip yetmezmiş gibi de konu komşudan da tamamen uzaklaşarak yaşamak, aşk arıyorum adı altında her gece veya her hafta yeni biriyle rahat rahat sevişmek, sarhoş olup her önüne gelene domalmak veya her önüne geleni domaltmak, gözü hafif açılmış olduğu için de her yerde görmeye başladığı o seksi vücutlu, karizmatik suratlı, şehvetli bakışlara sahip kalın dudaklı, güzel veya yakışıklıya gönlünü kanca gibi takıp karısı veya kocasını bi kenara siktirleyerek kendini bırakıp yaşamak derken yıllar geçmiş ve işte şimdi, uyurken yastığından başka sarılacak kimsesi veya hiçbir şeyi yok.
son bi kaç yıldır, özellikle bireysellikten uzaklaşıp biraz toplumsal sosyalleşmeye kafayı takınca, ilk zamanlar böyle yaşayan bi tek ben varım sanıyordum. yani, gözlerimi toplumun içinde (özellikle aile ve sadece tanıdıklar içinde) açıp kapamaya başlayınca dış dünyayı, normal olanı algılamaya başlayınca kendim için bir şeyleri kaçırdım, yanlış yaptım diye düşünüyordum ama meğer durum pekde öyle değilmiş.
Yani biricik ve tek olan ben, yalnız değilmişim.
Herkes kendi kaşığı elinde, benimle aynı boku yemiş durmuş.
Farklı ve birbirine tamamen yabancı insanlar, hayatlar ama aynı boku yemişiz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
BU KONUDA SEN NE DÜŞÜNÜYORSUN?