Dün gece bastıran hormonlardan dolayı kendimi tutamayıp dışarıya çıktım. Nasılsa sevişecek birini bulacaktım. Nasılsa et olsun, nefes alsın alsın yeter anlayışının hakim olduğu yüzyılda yaşıyoruz ve bu yüzden birini bulmak hiç zor olmuyor. Bazen sırf bu huyum yüzünden, kendimden nefret ediyorum. Nefret edip söylensemde, kafamdaki anlık düşünceleri yapmaktan hiç geri kalmıyorum. Kendi kendimle konuşurken söylediğim gibi yaptım; bara gittim ve yine birini buldum.
Aslında böyle davranarak, bedenime çok yüklendiğimin farkındayım. Ama bu aralar saldım her şeyi, ne kendimi sınırlıyorum, nede birinin beni sınırlamasına izin veriyorum. Bu yüzden başta söylediğim şu hormonları mormonları da boşverin. Hatta sikim kalkmıştı, götüm kaşınıyordu diyim ben buna. İşte bu yüzden de soluğu barda aldım. Çok da oyalanmadan istediğim gibi birini buldum. Zaten bir iki bakıştan sonra ayak üstü severken bulduk birbirimizi. Çimdiklemedik hiç bir yerimizi bırakmadık. Ellerimiz vucudumuzun her tarafına uzanabiliyordu. Ne kalabalığın içinden dokunurcasına bakan etrafımızdaki diğer insanlar, ne de yanımızdan geçerken kendi götüne giren yarrakların hesabını veremeyen ibnelerin küçümseyici bakışları. Hiç biri, hiç kimse sikimde bile değildi. O an hiç birini götümdeki kıl kadar bile önemseyip bakmıyordum. Nefes alıp etrafta yaşar gibi görünmeleri bile sikimde değilken, bakışlarından mı rahatsızlık duyacaktım.
Düşünüyorumda bu kadar sınırsızlık içinde, yinede doyamıyorum. Büyük bir doyumsuzluk var bende ve istediğim kişiyi elde ettikten sonra, hemen dakkasında gözlerim ikinci bir kişiyi arıyor. Doymuyorum, doyamıyorum ve sanırım bu huyumdan yanımdakileri siktir edin, ben bile rahatsızlık duymaya başladım.
