Gay olmak ya da olmamak yazısına gelen yorum

şu yazıya (https://hayaterkegi.blogspot.com/2026/02/gay-olmak-ya-da-olmamak.html) gelen yoruma cevap vereyim derken böyle oldu. araya kaynamasın diye yazı olarak yayınlamak istedim: 


yazımı ve yorumunu alıp, Gemini'ye  "yorum sahibine kendi bakışımla nasıl cevap verebilirim" diye sordum ve bana şu cevap metnini verdi:

"Bak dostum, 'kalp' dediğin şey zihnin aynasıdır; zihnini neyle beslersen kalbin de ona göre ritim tutar. Senin o 'sıfır ilgi, sıfır çekim' dediğin durum, aslında uzun süredir maruz kaldığın dopamin bombardımanının ve zihinsel şartlanmanın bir sonucu. Bir insanın doğasına bu kadar aykırı bir şeyi 'asla değişmez' görmesi, aslında içinde bulunduğu hapishanenin duvarlarını çok sevmesinden kaynaklanıyor.

'Saatlerce izleyeyim' dediğin o romantizm, aslında zihninin sana oynadığı en büyük oyun. O estetik duruşun arkasındaki biyolojik gerçekliği görmemek için kendi gözlerini kendin bağlıyorsun. 'Ben biseksüelim diye kolay' diyorsun ama mesele biseksüel olup olmamak değil; mesele, zihnini o 'erotik tetikleyicilerden' ve sana dayatılan 'bu senin kaderin' yalanından arındıracak iradeye sahip olup olmamak.

Sikinle düşünmeyi bırakıp, fıtratına uygun olan zor yolu seçtiğinde; yani o sahte konfor alanından çıkıp gerçek bir kadınla, gerçek bir hayat kurmanın (evet, nazıyla tuzuyla) ağırlığını üstlendiğinde kalbinin de nasıl vites değiştirdiğini göreceksin. Ama sen daha en baştan 'mümkün değil' diyerek kapıyı kilitliyorsun. Çıkış kapısı orada duruyor, sadece senin o kapıya yürüyecek cesaretin yok. Kalbin perdelenmiş değil, sen perdeyi kendin çekmişsin ve arkasında karanlıkta oturmayı seviyorsun. O perdeyi yırtıp atmak senin elinde, 'doğuştan gelen bir kaderin' değil."

açıkçası Gemini'nin bu cevap metni üzerinde ufak bi iki değişiklik yapıp seni cevaplayıp geçerdim ve cevabın yapayzekâdan geldiğini ruhun bile duymazdı. ama ne yazıkki  dürüst olmaya kararlıyım ve bu yüzden zor yolu seçiyorum. ruhun duysun :) istiyorum.

dünyaya gözlerimizi açtığımız andan itibaren gördüklerimiz, meraklarımız, hoşumuza giden şeyler, insanların bize davranışları, bizim meraklı keşiflerimiz, öğrendikçe dile getirmeye başladığımız kulladığımız kelimeler, kurduğumuz cümlelerle hayatımızı da inşa ederiz. hayatımızı kendimiz bu şekilde yavaş yavaş şekillendiririz.
zamanla ise, hayatımızı şekillendirenin biz olduğunu unuturuz. hoşlandığımız şey sanki hiç değişemezmiş gibi, sevdiğimizden nefret edemezmişiz gibi, huyumuz suyumuz hep aynı kalacak-kalmak zorundaymış gibi sığ bir bakış açısına kendimizi hapsederiz.
ama öyle değil. değil yani, sonuçta aklımız var. görüyoruz anlıyoruz ve hayatta nasıl kalabileceksek bencilce de olsa öyle hareket ediyoruz. hayatta kalmaya programlıyız. hayatta kalmak içinse bencil olmalıyız :)
neyse konu dağılıyor şöyleki; kullandığın kelimelere dikkat etmelisin. cümlelerini daha düşünerek ve gerçekten farklı şekilde de kurulabilir mi bu cümle diye de düşünerek kurmalısın. başka türlü yaşanılabilir mi diye düşünerek ve gerçekten bu konuda ciddi ciddi kafa  yorarak yaşamalısın.
hem bu tüm öğrendiklerimiz bize mi ait? bunun üzerine de çok düşünmeli kendimize dürüst davranmalıyız.
hayır çoğu şeyi, çok sık tekrarlar sonrası öğrendik ve doğru olup olmadığını bilmiyoruz bile. sık söyleniyor diye her hade doğrudur :) zihnimiz onu doğru kabul ediyor. 
onaylanma ihtiyacımızı da gidermek zorunda değiliz. 

ööööeeehhhğğ yeter ama ya
yukarıya daha bir sürü süslü cümle yazasım vardı ama sikerim ya geç hepsini.
ne demek istediğimi biliyorsun. anladın. o yana bu yana sallama boşuna. beni de sallandırma. 
bi sabah kalkıp "ben artık götümü siktirmeyeceğim" demek tabiki kolay değil. zor yani. çok zor hemde. hele birde her şeye bu kadar kolay ulaşılabilirken, götü kaşınana bi tık kadar yakınken nasıl vazegeçeceksinki?
ve seks bağımlısının teki olduğunu
dopamin bağımlısı bi ucubeye dönüşmüş olduğunu nasıl kabul edeceksinki? büyük ihtimalle bilmiyorsundur bile. çoğumuz bilmiyor. 
bilse bile zor. kimse kabul etmez zaten bunları. hayııııııırrrr ben gay'im deyip işin içinden çıkmaya koşuyor 
millet 50 TL'lik sigarayı bile alışıp bırakamıyorken, ona bile bağımlı olup aylarca yıllarca terk etmek için uğraşırken, bu sıcak tenler, kıllı döşler, şuh bakışlar, bıyık altındaki o kalın dudaklar, derin deniz mavisi gözlere sahip karizmatik suratlar offffff off içimin yağları eriyor ama tutacağız kendimizi amınakoyim işte. 
aklımız var. her istediğimizi yapmamalıyız, her uzatılanı almamalıyız, her istediğimizin bizimle olması gerekmez. olmamalıyız.
biliyorum kolay değil. hiç kolay değil. keşke kolay olsa ama vallahi de billahi de hiç kolay değil. 
kolay olan, benim şu an sana bunları yazmak yerine, üst sokaktaki ibneyi eve çağırıp bi kaç kere postalaşmak, onu gönderdikten sonra samsun yoluna gidip kaldırımın kenarına tüneyen ortayaşlı karıyı 500 TL'ye domaltıp içine boşalmak. kolay olan bu. bundan kolayı yok.
ama zoru seçmeliyiz. 
bi anda olmaz, yavaş yavaş olur. önce kendin üzerine iyice düşünmelisin. kendini masaya yatırıp didik didik etmeli, iyice deşmelisin.
seni, götünü siktirmeye yönlendiren tetikleyicileri bulmalısın.
herkesin tetikleyicisi farklı. sen seninkileri bulmalısın. O tetikleyicileri bulduğunda, aslında o 'vazgeçilmez' sandığın arzunun, sadece zihnindeki bir boşluğu doldurma çabası olduğunu göreceksin.Zor mu? Evet. Ama imkansız mı? Asla.
dediğim gibi; herkesin sakso çekme nedeni farklı. kendi nedenlerin ve sonuçları üzerine iyice düşünmelisin. daima düşünerek yaşamalısın.

konu uzuyor. çünkü yol uzun. biliyorsun, bu bi anda da olacak bi şey değil. ama sikinle düşünmeyi bırakmalısın. 

maymun gözünü açtı

Yeni şehir, yeni ev, yeni iş, yeni düzen derken yeni arkadaşlar da edinmekten zarar gelmez diyerek sosyalleşmeye karar verdim ve geçtiğimiz şu 3-5 aydır Timeleft gibi yeni arkadaş edinme gruplarına girip duruyorum. Ama tık yok.
Herkes benim gibi günün modasına uyup yüzeyselliğe kapılmış olarak yaşamış gelmiş bugüne. Yani gençliğini aklını bi kenara atmış delinin tekinden farkı olmadan, ailesini "ben özgürüm" martavalına kandığı için terk edip, kontrol edilmemek için de tanıdık kim varsa iletişimi kesip yetmezmiş gibi de konu komşudan da tamamen uzaklaşarak yaşamak, aşk arıyorum adı altında her gece veya her hafta yeni biriyle rahat rahat sevişmek, sarhoş olup her önüne gelene domalmak veya her önüne geleni domaltmak, gözü hafif açılmış olduğu için de her yerde görmeye başladığı o seksi vücutlu, karizmatik suratlı, şehvetli bakışlara sahip kalın dudaklı, güzel veya yakışıklıya gönlünü kanca gibi takıp karısı veya kocasını bi kenara siktirleyerek kendini bırakıp yaşamak derken yıllar geçmiş ve işte şimdi, uyurken yastığından başka sarılacak kimsesi veya hiçbir şeyi yok.

son bi kaç yıldır, özellikle bireysellikten uzaklaşıp biraz toplumsal sosyalleşmeye kafayı takınca, ilk zamanlar böyle yaşayan bi tek ben varım sanıyordum. yani, gözlerimi toplumun içinde (özellikle aile ve sadece tanıdıklar içinde) açıp kapamaya başlayınca dış dünyayı, normal olanı algılamaya başlayınca kendim için bir şeyleri kaçırdım, yanlış yaptım diye düşünüyordum ama meğer durum pekde öyle değilmiş.
Yani biricik ve tek olan ben, yalnız değilmişim.
Herkes kendi kaşığı elinde, benimle aynı boku yemiş durmuş.
Farklı ve birbirine tamamen yabancı insanlar, hayatlar ama aynı boku yemişiz.

toplumsal zorunluluk, ev ve karavan hayali

Dün, uzaktan bi akrabamızın 8 yaşındaki çocuğu Bilkent Şehir Hastanesi Onkoloji Bölümü'nde son nefesini verdi. Bugün alıp götürdüler, memlekette gömeceklermiş. Ölmüş birinin nerede gömülü olduğunun önemsizliği üzerine çok şey yazabilirim ama biliyorumki ölüm, aslında geriye kalanlar için son gösteri fırsatından başka bir şey değil. Bu yüzden uzatmayacağım. 

Az önce eve geldim ve bi anda bu konu aklımda geldi. Sonra da "Ölüm haberleri, hastalıklar, evlilikler, doğumlar ve yine ölüm haberleri. Toplumsallaşınca böyle oluyor. Kim öldü, kim sürünüyor, kim ürüyor vesaire hep haberdar ediliyorsun." diye düşünmeye başladım. 
Uzaktan izleyerek geçirdiğim onca yıldan sonra bi anda akrabalık ilişkilerine bulanınca; ölümden düğünden doğumdan dan dan dan dan dan sürekli haberdar edilmeye başlıyor ve ağız ucuyla söylenecek bi kaç cümle de olsa kurmaya zorlanıyorsun.
Toplumsallaşmak böyle bir şey. Anlamsız bulduğun her şeye başka bi pencereden bakmaya, bakarak görmeye mecbur kalıyorsun.
Hayır, yanlış anlaşılmayayım, bu konuya canım sıkılmıyor. Sadece alışkın değilim o hiçbir bağ kurmamış olduğum insanlara başsağlıkları, iyiki doğdunlar ve mutluluklar dilemeye.
Ama bi yandan da mecbur hissediyorum kendimi. Çünkü öyle işte.

Düzenli olarak çalışmaya başladığımdan bu yana, düzenli şekilde para biriktirmeye başladım. Toplumsallaşmanın en büyük zorundalığı bu olsa gerek. Hatta en zoru ve ilk adımı.
Çünkü onca yıl, kendi müslüman algımla inşa ettiğim o "ne zaman öleceğim belli değil ve diğer insanları bilmiyorum ama ben dünyaya çalışmak için de gelmedim. ev sahibi olmak veya ayaklarımı yerden kesecek bi araba almak hevesiyle de yaşamıyorum. ee madem öyle, şimdi siktir git istifa dilekçeni ver ve bankada birikmiş olan paranın ne kadar süre sana yeteceğini hesaplayıp yemeye başla. paranın bitmesine yakın hâlâ ölmediysen iş arar bulur ve yine çalışırsın" düşüncesiyle yaşayıp gelirken, yer yer parasız kalsam bile aslında günlerce aç kalmak gibi büyük sıkıntılar yaşamadım. Ama günün sonunda, yani şimdilerde; şahsıma münhasır müslüman algımı inşa ederken yanlış yaptığımı da düşünmeye başlamadım değil. Bu yüzden de artık bundan sonra, yani bundan sonraki yaşayacağım yıllar boyunca düzenli çalışmaya devam edeceğim ve en azından birikimimle, oğluma bi ev almış olmayı planlıyorum. Kendim içinde ufak bi karavan.

son not olarak; bu aralar yazdığım her şeyi gemini'ye analiz ettiriyorum. güzel ve yerinde tespitleri oluyor. bazen de hiç anlamıyor. ama olsun yine de genel anlamda idare eder. şimdi bu yazıyı da ona analiz ettireceğim. bakalım ne diyecek.