yaşamakta olduğum bilinçbulanıklığına dair not

Saat şu an 08:45 ve sanırım 1 saat önce kahvaltı yaptım. Sabah, namaz kılmaya başladığımdan bu yana, günüm otomatikman uzamış oldu. Gerçekten böyle bir şey olabilir mi? Yani sırf sabah erken kalktığım için değil, namaz kıldığım için, gün olduğundan daha da uzamış oluyor mudur? bilim adamları, kadınları, her ve she'leri, travestileri ve kafa karışıklığına teslim olup kendini cinsiyetsiz tanımlayan tüm bilim çalışanları bu konuda derin araştırmalar yapıp tarafıma sunsunlar lütfen. plizzzz.

Bi kaç gündür sürekli kısacık anlık bilinçkayıpları ve hatta bazen sanki adına "bilinçbulantıları" demeyi uygun gördüğüm ruh halleri yaşıyorum. Çok kısa sürüyor ama o an, sımsıkı saran sert bi yalnızlık duygusu, bastıran garip bi terkedilmişlik  hissi yapmakta olduğum şeyi bırakıp durmama neden oluyor. Durmak dışında yapacağım bir şey yok. Biliyorum ve bu yüzden, içimi kaplayan bu sert negatif hisse karşılık, dualar etmeye başlayıp ard arda "allahım beni bırakma, beni bırakma allahım. noolur beni bırakma" diyorum. Başka yapacağım bir şey yok. Kendimi bu şekilde sakinleştirmekten başka.
Uyandığımdan beri bunu, farklı uğraşlar esnasında bi kaç kez yaşadım ve her defasında, yapayalnızlığımı henüz az önce fark etmişim ve benden başka kimsemin olmadığını görüp görüp dondum.
bu durum sanırım arık hep böyle devam edecek. Onu normalim haline getirmeli ve beni korkutmasını önlemenin bi yolunu bulmalıyım.

Tüm bunlar olurken, evde can sıkıntısından patlamamak için, dün gece sıkılıp yarım bıraktığım Goodnight Mommy'i izledim. Benim şu son yıllarda hafiften hafiften artan yarım bıraktığım her işi tamamlama takıntım yüzünden izledim. Oysa bazen bir şeyi yarım bırakmalıyız. Bırakabilmeliyiz. bırakmalıyım. Bırakamadım ve işte olan benim 2 saatlik ömrümü çöp etmiş olmama oldu. İzlediğim filmlerin, okuduğum kitapların çoğunu unutuyorken ve hatta bazen yarıladığımda "aa ben bunu izlemiştim, aaa ben bunu okumuştum" aydınlanmaları yaşıyorken, bazı şeyleri yarım bırakmalıyım. Bırakacağım.

"Yarım bırakmam, bırakabilmem gerek" derken, bunu medya materyalleri ve bomboş yüzlerce sayfalık tomarlar için söylüyorum ama hayatım için değil. Örneğin bu aralar sürekli bastıran bilinçkayıpları öncesi, sonrası ve sırasında da beni sarsan sert yalnızlık hislerini aslında hayatımı yaşarken yok edebilirdim. Bunu şimdi yaşamayı önleyebilirdim ama hayatımı çok az düşünüp, koştura koştura yaşarken iyi planlayamadım ve işte sonuç olarak da olan bundan başkası olmayacak. Hayatımı "geleceğe yatırım yapmak" olarak değilde "anlık yaşa"mış olduğum için, işte şimdi sıçtım batırdım.
evet batırdım ve açıkçası bokumda boğulmama az kalmış gibi de hissediyorum.