eşcinsel müslüman olur mu

Eşcinsellik ve müslüman olmak çok da onaylanan bir konu değil. Çünkü götünü siktiren birinin namaz kılmak yerine sürekli götünü siktirmesi bekleniyor. Nefes almamazcasına

Geçen aylarda namaz kılmaya başladım. Kılma sebeplerim arasında on'dan fazla neden vardı. Şimdi onların bir çoğu aklıma gelmiyor. Sadece, beni namaz kılmaya ikna eden sebeplerim vardı o kadar.

Ama doğrusu biraz açık olmak gerekirse, nedenlerimden biri parasız kalmış olmamdı. Namaz kılarsam allah bana para verir diye düşünmüştüm. Çünkü iman ettiğim allahın çalışma şekli budur, sen istersin ve o verir. Bu en açık kurallardan biridir. Bu güçsüz olduğunu kabul etmendir, onun sana yardım edeceğine inanmadır. İman budur. (resmen cübbeli ahmet stayla'ya bağladım. o ahmak'ı da sevmem ya neyse, konu iyice ona gelmeden parantezi kapatıyım)

Nedenlerimden biri parasız kalmış olmak olsada, bunun dışında kalan daha bir çok nedenim vardı. Mesela hatırladığım nedenlerimden biri de; içimde sürekli bi huzursuzluğun hakim olmasıydı. Sanki hayatımda bir şeyler eksik gibi, sanki rahat nefes alamıyor muşum gibi, sanki sürekli bir şeyleri kaçırıyormuşum gibi bir his. Bu sadece para kazanınca bitecek olan bir his değildi, bu çok ağır bunaltan bir histi. Ne oldum, ne oluyor, nereye gidiyoruz, dünya nereye gidiyor, bu kadar insan ne bok yiyor, ne diye yaşıyoruz vs.

Bildiğin evde oturup tavana bakarak insanlığın ne bok yediğini ve neden var olduğumuzu düşünüyordum. Bir ara iyice tırlatacaktım da, sonra tavana bakmaktan vazgeçip, başka yerlere, şeylere bakmaya başladım.

Birine, bir şeye tapınmaya ihtiyacım vardı. Gücü her şeye yeten ve ondan daha güçlü olmayan bir şeye. Sonra düşündüm taşındım da; madem kendimi müslüman olarak tanımlamaya karar vermiştim ve azda olsa bu doğrultuda yaşıyordum, o zaman namaz da kılmalıydım. İnandığım allah'a tapınmaktan daha iyisini yapamazdım zaten.

Hem hepimizin içinde var olan ve bizi hep ilkel kılan "güce tapınma" arzusunu da namaz kılarak dindirebilirdim. 

Böylece namaz kılmaya başladım ve gerçekten namaz kıldıkça rahatladım da. Üstelik güçlü olanın allah olduğunu kabul etmeme rağmen, namaz kıldıkça; sanki güçlü olan allah değil de ben mişim gibi hissetmeye başladım. 

Tabii yukarda "namaz kılmaya başladım, içim huzur doldu" diyorum da, o huzur dolma işi öyle bi anda olmadı. İlk günler namaz kılmak işkence gibiydi, çünkü sürekli seks yapan biri olduğum için ve seks yapmazsam da, en azından sürekli osbir çeken biri olduğum için cenabetsiz kaldığım tek saat olmuyordu. 

Gayet bildiğin namaz kılmayı gereksiz buluyordum. Çünkü allahın benim kıldığım namaza ihtiyacı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü inandığım allah, ihtiyaçları olmayan ve bunun aksine; ihtiyaçları olanlara ihtiyaçlarını verendi. Bu yüzden olsa gerek içimde böye bri git gelli şekilde namaz kıldım.

ve içimdeki bu huzursuzluğu seks yaparak veya istediğim kişiyle yatarak atlayamayacağımı iyice belledim. 

(yazıyı ekim 2026'da taslaklardan yayına alıyorum)